nieuws

Industriële vloeren begeven het onder omstandigheden die standaard reparatiematerialen niet aankunnen. Een voedselverwerkingsbedrijf dat in drie ploegen draait, kan een productielijn niet 48 uur stilleggen terwijl Portlandcement uithardt. Een koelmagazijn kan de temperaturen boven nul die conventionele reparatiemortels nodig hebben om sterkte te ontwikkelen, niet handhaven. Een farmaceutische fabriek kan de oppervlakteverwering en krimpscheuren die optreden bij snelhardende Portlandcementsystemen in kritieke hygiënezones niet tolereren.

Elke uur dat een landingsbaan gesloten is, kost een luchthaven geld dat niet terugverdiend kan worden. Omgeleide vluchten, vertraagde vertrekken, overuren van grondpersoneel en schadeclaims van luchtvaartmaatschappijen lopen snel op zodra een sluiting langer duurt dan de minimale onderhoudsperiode. Voor luchthavenwegbeheerders is de keuze van het reparatiemateriaal niet puur technisch van aard, maar een operationele en financiële afweging waarbij de tijd tot heropening directe kosten met zich meebrengt die moeten worden afgewogen tegen de prestaties en duurzaamheid van het materiaal.

Wanneer een gedeelte van een luchthavenbaan, een snelwegknooppunt of een industriële vloer dringend gerepareerd moet worden, is gewoon Portlandcement geen optie. De minimale uithardingstijd van 24 uur betekent dat een cruciaal onderdeel een hele dag of langer buiten gebruik moet zijn – kosten die vaak hoger uitvallen dan de reparatiekosten zelf. Magnesiumfosfaatcement is juist voor dit soort situaties ontwikkeld. De snelhardende samenstelling zorgt ervoor dat de constructie binnen enkele uren, in plaats van dagen, de gewenste sterkte bereikt, zonder de nadelen van krimpscheuren en beperkte duurzaamheid die conventionele snelhardende alternatieven kenmerken.